قاصد حج هنگامى كه مهيا مىشود از خانه‌اش خارج گردد ، اگر به مقصود خويش و رفعت شأن خود دانا باشد و آن را چنان كه سزاوار است دريابد و به نور الهى به آن نظر افكند و خواسته باشد ، آن راه را بر طبق هدايت و راهنمايى حضرت پروردگار طى نمايد ، دل او متوجه عالم ديگرى خواهد شد و از ظواهر ناپايدار به حقايقى استوار بينا مىشود . در آن هنگام است كه خواهان بىنيازى و توانايى خود مىگردد ، نه آنچه تاكنون خواهندهء آن بوده است و مهياى آن مىشود كه همهء خواهش‌ها و تاريكىهاى طبيعت را از خود پاك سازد ! ! اين نخستين انديشه است كه قاصد حج احساس مىكند ، يعنى تأثير اين حقيقت ملكوتى را در شناسايى مقام نفس انسانى و برترى روح از بستگى به ظواهر زندگى دنيايى . هنگامى كه حاضر ميقات شد ، غسل كرد و جامهء احرام در بر نمود ، دل او از جلال آن انديشه‌ها و ملكاتى كه در نفس او پيدا شده است پر گشته و زندگى و همه شؤون آن را از خود دور مىافكند . در آنجا نمىبيند خود را ، مگر فردى از لشگريان خداوند متعال كه آنان را خوانده و به اجابت موفق گشته‌اند . بقول الهى آن عارف شوريده حال : خوشا جانى كه سازند آگه از اسرار پنهانش * خوشا چاهى كه بيرون آيد از وى ماه كنعانش خوشا قلبى كه پاك از كينه و كبر و نفاق آيد * خوشا عقلى كه عشق آرد بكوى دوست مهمانش